Het was de hele week mooi nazomerweer geweest, maar op de huwelijksdag van Anne en Marieke kwam het met bakken uit de hemel. Ze woonden en werkten vlakbij de trouwlocatie en hadden vooraf een duidelijke wens: de ceremonie in een oude schuur waar zijn familie lange tijd eigenaar van was geweest, waar veel herinneringen lagen en die 50 meter van de trouwlocatie af stond. Heel dichtbij maar wettelijk gezien niet onderdeel van de trouwlocatie. Afgesproken werd om voorafgaand aan de ceremonie het jawoord in de ‘villa’ te doen en daarna de ceremonie in de schuur te houden.

Speciaal voor deze dag was de schuur of eigenlijk deel helemaal opgepimpt. Er waren strobalen neergelegd om op te zitten en voor mij was een spreekgestoelte van stro gemaakt. Overal lagen boerenbontkleedjes. En buiten lag een lange loper. Het bruidspaar kwam aan in een gouden VW kever, de bruidegom achterin, de bruid voorin. Inmiddels had ik gehoord dat er 60 schoolkinderen in de villa aan het spelen waren, een beetje druk, maar ik zag ook een kapschuur buiten die grotendeels leeg stond.

 

Buiten trouwen mag bij ons en ik stelde voor het officiële deel onder de overkapping te doen. Daarna was het nog 20 meter lopen naar waar de gasten al hadden plaatsgenomen op de strobalen. Het regende pijpenstelen en Anne en Marieke zaten knus in hun kevertje.

Ik kreeg een idee. Wat vinden jullie ervan als jullie gewoon blijven zitten, ik op de bestuurdersstoel plaatsneem en jullie in de auto het jawoord vraag? De getuigen stonden droog onder de overkapping. Daar waren ze wel voor in. Hilariteit alom. Fotograaf Beernt Sietsma zei ‘dit heb ik nog nooit meegemaakt’. Ik zelf ook niet hoor!

Ik liep naar de deel, deed mijn toga aan en verwelkomde (nogmaals) de bruidegom die gezellig naast me kwam staan. Op de klanken van de traditionele weddingmarch kwam de bruid binnen aan de arm van haar vader, en voor hen liep haar neefje van 1 jaar met een bordje op zijn buik ‘hier komt de bruid’. Zo lief.

Er volgde een gezellige en rommelige ceremonie waarin hun twee honden ook een belangrijke rol vervulden; ze droegen de ringen. Er was een warme aandacht voor zijn overleden moeder, een sterke vrouw die als een rode draad door hun leven liep. Ik vertelde over hun eenmalige vakantie. De bruidegom die had gezegd ‘ik wil wel op vakantie maar het moet ergens zijn waar ze Nederlands spreken en ook niet te dichtbij, zodat ik niet snel naar huis kan als er iets met het bedrijf is’. Het werd Curaçao. Ik vertelde over zijn aanzoek op het podium tijdens een toneelavond.

De sfeer was goed, binnen was het donker en buiten was het inmiddels gestopt met regenen en scheen zelfs de zon. Ik reed met een glimlach weer naar huis.

Fotocredits: Beernt Sietsma Fotografie