Op een zondagmiddag in januari ontving ik een mail waar ik heel blij van werd.

Of ik beschikbaar was begin mei en mee wilde denken aan de invulling van een ceremonie in Toscane. Een stel met inmiddels twee dochters had na wat wikken en wegen besloten om elkaar het ja-woord te geven op hun favoriete vakantieplek.

Diezelfde week zat ik aan hun keukentafel, de plek waar alle belangrijke beslissingen worden genomen en er een wijntje op wordt gedronken, en werd ik enthousiast over hun plannen.

Ze waren ook gecharmeerd van een zingende trouwambtenaar en stelden voor dat ik een paar nummers zou zingen, begeleid door een goede vriend van hen, tevens muzikant, pianoleraar en ook aanwezig bij het huwelijk. Wat een goed idee!

Mijn voorbereidingen konden beginnen. Een uitgebreid gesprek met het bruidspaar, met goede vrienden, buren en de pianoleraar. Helaas voor Dennis, ik ging eenmalig muzikaal vreemd 

Bijzonder was dat ik het stel een maand voor vertrek naar Italië ook wettelijk het ja-woord mocht vragen. Dat maakte het plaatje compleet.

En ineens was het 4 mei en vloog ik naar Pisa. Een uur na aankomst reed ik in mijn lichtblauwe Fiat Panda op de Italiaanse snelweg. Met een glimlach van oor tot oor. Diezelfde avond schoof ik aan bij het diner in het restaurant waar het feest zou plaatsvinden. Mijn hotel zat vlakbij de locatie in het park waar de ceremonie gehouden zou worden.

Ik begreep dat er die dag nog wat onverwachte hindernissen genomen moesten worden maar het bruidspaar bleef er relaxed onder en ik geloof de bruid deels onwetend…….

De dag van de ceremonie: een stralende dag. Iedereen verzamelde zich bij het restaurant om vervolgens gezamenlijk het rode kabeltreintje te nemen naar beneden, naar het park, waar de ceremonie zou plaatsvinden in en rondom een Romeinse muziektent met een beschilderde koepel. Wat een mooie plek! De ceremonie voelde intiem en er was een warme en relaxte sfeer. Een gelukkig bruidspaar, een volmondig JA, een paar mooie liedjes en een akte in A3 formaat die door alle gasten werd getekend.

Na de prosecco, taart en hapjes nam het gezelschap weer de trein naar boven voor meer hapjes en drankjes en een heerlijk diner met live muziek op de achtergrond. Een driemanschap met een Carlos Santana look-a-like die de sterren van de hemel speelde. En zo sta je allemaal buiten te dansen. Geweldig!

De volgende ochtend ging mijn vlucht vrij vroeg, dus verstandig als ik ben, verliet ik het gezelschap nog voor het einde van het feestje en reed ik terug naar mijn hotel.

Met een glimlach van oor tot oor reed ik de volgende ochtend in mijn lichtblauwe Fiat Panda terug naar Pisa Airport.

Mijn eerste bezoek aan Italië was een bijzondere ervaring. Wat mij betreft voor herhaling vatbaar.