Het voorgesprek met Ruben en Manon was supergezellig. We zaten met z’n drieën aan de keukentafel, hun favoriete plek in huis. Ze bleven praten en lachen en vertelden mij zoveel dat ik een lamme arm had van het schrijven. Er kwamen een paar saillante details voorbij waarvan ik wel even zeker wilde weten of ik ze mocht gebruiken. En dat mocht. Bijvoorbeeld over het foute feestje aan het begin van hun relatie.

Twaalf jaar kenden ze elkaar. In het begin was er wat verwarring maar dat was omdat Ruben heel erg op iemand leek. En diegene toonde ineens geen interesse. Manon was zwaar teleurgesteld, maar de echte Ruben bleek zwaar verliefd te zijn. Het misverstand was gelukkig snel uit de wereld.

Er kwamen twee kinderen; een jongen en een meisje. Om alles beter te kunnen regelen gingen Ruben en Manon een geregistreerd partnerschap aan.

Na een paar jaar werd het tijd voor de omzetting naar een huwelijk. Een groot feest moest het worden, met alle familie en vrienden om hen heen. Op een zaterdag, in het oude raadhuis in Apeldoorn waar ze vanwege de markt met moeite met hun Volkswagen busje voor konden rijden. Ze waren ruimschoots op tijd en voor de zekerheid waren de bode en ik ook heel vroeg aanwezig om alles in goede banen te kunnen leiden.

De trouwzaal zat bomvol. Er moesten zelfs mensen staan. Als trouwambtenaar geniet ik van dit soort rommelige ceremonies. Het bruidspaar was totaal niet zenuwachtig, wel opgetogen en ze hadden er duidelijk zin in.

Ik begon hun verhaal te vertellen en had de lachers op mijn hand. Hun verhaal was ook zo herkenbaar voor iedereen. Ze hadden mij verteld dat ze veel lol hadden samen. Dit straalde ook tijdens de ceremonie van ze af. Ik vertelde hoe zij na drie dagen de eerste ring die ze van hem kreeg inwisselde voor een ….. videocamera; veel praktischer. Over dat zijn aanzoek de eerste keer de mist in ging, omdat hij door de spanning iets teveel gedronken had. Natuurlijk vertelde ik ook over de kinderen. Waar ze goed in waren op school, over hun hobby’s. Je zag ze groeien van trots, de twee kinderen die allebei waren vernoemd naar de opa’s.

Over hun getuigen was veel te vertellen, alle vier mensen die Manon en Ruben al heel lang kenden en die onderdeel waren van hun leven. Sowieso waren de meeste vrienden al heel lang vrienden. Dat vind ik altijd heel bijzonder, om te zien hoe innig en langdurig sommige vriendschappen zijn.

Nadat ze vol overtuiging JA tegen elkaar hadden gezegd en de aktes waren getekend, ook de kinderaktes, wenste ik ze een prachtig leven toe met z’n viertjes en alle familie en vrienden.

Het bruidspaar en hun grote gezelschap vertrokken niet geruisloos, eerder swingend, en lieten een trouwambtenaar achter die nog wat hyper was van de opwinding.

Wat een heerlijke ceremonie! Een enthousiast bruidspaar, lieve kinderen, een geweldige sfeer.

Een paar dagen na de ceremonie ontving ik een berichtje van Manon en Ruben:
“Wij kijken terug op een grandioze dag, van het begin tot het eind, en daar heb jij zeker je steentje aan bij gedragen. Van de gasten hebben we veel lovende woorden over je toespraak en manier van voorkomen gekregen, waar wij ons absoluut bij aansluiten. Bedankt voor je inbreng op onze dag en heel leuk dat we het verhaal nog eens na kunnen lezen.”